Als ik mezelf zou moeten omschrijven zou ik zeggen:  perfectionist, regeltante, netjes, impulsief, flapuit, eerlijk, recht door zee, vaak zwart-wit, grote bek, klein hartje...........kortom:  op en top Maagd !!

Bouwjaar: 1962

Relaties:  in 1995 weduwe geworden van Kees van Steenbergen met wie ik 14 jaar lief en leed heb gedeeld. In 2004 gescheiden na de rot relatie die gelukkig slechts 4 jaar heeft geduurd. Sindsdien ben ik een happy single en dat wil ik graag ook zo houden. Geen kinderen.

Hobbies: tuinieren, tekenen, klussen in huis en tuin, websites bouwen en onderhouden, lezen van (medisch) wetenschappelijke bladen,  fotograferen van m'n tuin en de hondjes, m'n kippen (dubbelgezoomde Barnevelders en Zijdehoenen), legpuzzels maken ('s winters) en ik heb geen hekel aan het huishouden.  Ik mag ook graag autorijden. 

Passies:  m'n Shelties, Sheltie Rescue, de tuin, muziek, films.

Ik zit ook op facebook.

Ik ben op 20-05-2005 gestopt met roken en daar ben ik hartstikke trots op! Ben wel flink aangekomen, maar dat neem ik voor lief. Ik drink niet, ben geen uitgangstype, ben het liefst thuis, dus een hartstikke saaie donder. ;-)  Op vakantie gaan is niet mogelijk, want ik heb binnen een dag heimwee, zeker als ik m'n hondjes niet mee kan nemen.

Zo...en nu wat echt belangrijk is:

Hoe het allemaal met die Shelties begon:

Ik heb mijn eerste Shelties gekregen in 1992. In 1991 kwam ik met een vette burnout en depressie thuis te zitten en het zag er naar uit dat ik nooit meer aan het werk zou komen. Dat klopte, dus ik kreeg alle tijd om mijn lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan:  een hondje!  We hadden toen wel 3 katten, maar ik ben toch heus een hondenmens. Mijn toenmalige echtgenoot Kees was gek op Collies, maar ik wilde iets kleins. Om wat meer informatie te krijgen heb ik contact opgenomen met een deskundige bij de KC Zaanstreek (wij woonden in Krommenie) en nadat ik deze mevrouw had verteld wat ik zocht in een hondje, kwam o.a. de Sheltie naar voren als het meest geschikt. De volgende stap was kennis te gaan maken met dit ras en dat deden we door vervolgens contact op te nemen met de rasvereniging en naar een regiodag te gaan. Nou, Kees was al verkocht, maar ik toen ook! Ik wilde er meteen TWEE:  een driekleur en een sable. Teefjes, want een piemel leek me niks. (wat kan een mens veranderen!! HAHA)

Na een paar maanden wachten en ondertussen van alles over de Sheltie te lezen kregen we, via de rasvereniging, tegelijk onze eerste twee meisjes: Gorsey, een driekleur en Gwendy, een sable. Geen zusjes, we moesten zuid Nederland doorkruisen om ze beiden op dezelfde dag op te halen.

Kees en ik gingen uiteraard meteen op puppie cursus met onze meisjes en ik had al snel door dat socialiseren het meest belangrijk was, dus dat werd mijn levenstaak. Vooral Gorsey was een enorme bange poeperd! Gwendy was wat beter gesocialiseerd bij de fokker en ook wat stabieler qua karakter, dus zij was een geweldige steun voor Gorsey. Met onze hondjes deden we succesvol examen voor alle gehoorzaamheidscursussen en zijn we later behendigheid gaan doen.

Omdat ik meer en meer wilde weten over de Shelties, honden en van alles, werd mij aangeraden de AKK (Algemene Kynologische Kennis)  te gaan doen. Dat heb ik toen in 1993 gedaan. We begonnen met een klas van 26 man, maar uiteindelijk deed ik samen met 4 anderen examen. We zijn toen alle 5 geslaagd.  (de geslaagden hier rechts. Ik ben de 2e van links)

Fokken leek me heel leuk en nadat ik me meer in deze materie had verdiept en ook in contact was gekomen met een paar fokkers zijn Kees en ik samen met onze meisjes gaan showen. Eens kijken of ze voldeden aan de rasstandaard. Nou, Gwendy deed het op zich prima, zij was gemiddeld een ZG waard (3x ZG en 1x U), maar die arme kleine Gorsey kreeg gemiddeld een G (2x G, 1x ZG, 1x M) en pieste in haar broekje van angst in de ring. Dus voor haar was het "feest" gauw weer over.

Omdat ik toch heel graag een driekleur teefje wilde om mee te fokken gingen we op zoek naar nog een zwart meisje. Via de Sheltie Stem kwam ik toen bij een fokker waar ik een driekleur teefje mocht kopen. En zo is Sita bij ons gekomen. De buurvrouw in Krommenie liep direct te zeuren over die "DRIE honden" dus ben ik tegen Kees aan gaan zeuren dat het tijd werd voor ons "boerderijtje in Drenthe".  Kees werkte als regio accountant bij een bankinstelling en er was altijd personeel tekort in het oosten des lands, dus zijn verzoek om overplaatsing werd direct gehonoreerd:  wij gingen naar Drenthe !!! Iedereen verklaarde ons voor gek: wat moest je daar in dat achtergestelde gebied, maar wij gingen! Zo kwamen we in juni 1994 in Wilhelminaoord terecht.  Boerderijtje opgeknapt, alles opgeruimd en netjes gemaakt (we kochten echt een BENDE) en toen in december 1994 kwam ons eerste nestje. Vreselijk spannend en alles wat mis kon gaan, ging ook mis, dus het was meteen een geweldige leerschool. Wil je meer over deze bevalling en over alle volgende weten, lees dan m'n "Bevallingsverhalen".

Het zag er even naar uit dat mijn hele fokdroom in duigen viel toen Kees begin 1995 ziek werd en dit niet zomaar een virusje bleek te zijn. Dat jaar stond dan ook in het teken van zijn ziekte (kanker) en overlijden op 1 september 1995. Maar in 1996 heb ik de moed gevonden de draad toch weer op te pakken.

En zo is het gekomen! Dat is inmiddels alweer lang geleden, maar gek genoeg lijkt het soms gisteren. Gwendy is m'n stammoedertje geworden en nu zoveel jaar later heb ik Aengus als verre nazaten van haar. Bij Gorsey openbaarde zich al heel jong epilepsie, gelukkig heb ik met haar nooit gefokt; zij is op 6 jarige leeftijd overleden. Sita bleek niet geschikt om mee te fokken, want haar baarmoeder was misvormd. En dat was nog maar het begin van alle ellende!

Gorsey, Site (als pup nog) en Gwendy in 1994	maart 1998 met m'n D-nestje op schoot, niet wetende dat hier de moeder van mijn toekomstige kampioen ligt!	Winner 1998, Gwensigor's Didjiridu krijgt 2U in de jeugdklasse

Kees had als kennelnaam "of Weal and Woe" bedacht, wat zoveel betekende als "in voor en tegenspoed". Toen hij in 1995 overleed heb ik de kennelnaam veranderd in Gwensigor's, als in Gwendy, Sita en Gorsey, dat vond ik veel leuker klinken. In 1996 werd m'n eerste Gwensigor's nestje geboren waar ik meteen ook wat uit kon houden. Gwensigor's Casey my Promise (omdat ik Kees had beloofd mijn eerste zelfgefokte teef naar hem te vernoemen). Uit Casey kon ik in 1998 Gwensigor's Didjiridu houden en van haar heb ik later in 2000 Gwensigor's Hey I'm a Major Too gekregen. Major zou pas in 2008 een opvolger krijgen en wel de door m'n vriendin Debby van Beest gefokte South'n Whites I'm Your Man (Forrest) uit het alle laatste nestje dat Major heeft verwekt. Maar in al die tussenliggende jaren zijn heel veel dingen gebeurd die uiteindelijk er toe hebben geleid dat ik in 2006 definitief de handdoek voor wat betreft het fokken in de ring heb gegooid. Ik vond het genoeg geweest. Echter, mijn liefde voor de Sheltie is onveranderd gebleven. 

En nu?

En nu heb ik dus REUEN. Jaja, niks zo veranderlijk als een mens ;-) Tegenwoordig heb ik liever een mooie dek-reu waar ik mee kan showen en die af en toe een nestje produceert dan al dat gezeur met loopse teven die uit vacht gaan en met elkaar knokken. Reuen zijn veel liever, althans, zolang er geen loopse teef in de buurt is. Ik heb drie generaties kerels in huis nu: grootvader Major die al een paar jaar als dekreu met pension is, zoon Forrest is mijn huidige show en dekreu en van hem heb ik inmiddels een heerlijke zoon, Aengus, waar ik tot over m'n oren verliefd op ben. Ik hoop dat Aengus zal uitgroeien tot een mooie show reu en op zijn beurt weer voor mooie nakomelingen gaat zorgen. (hier rechts Forrest)

Geen Gwensigor's pups meer, maar toch ben ik zo druk als een klein baasje met Shelties. En dat is omdat ik tegenwoordig druk ben met de Stichting Sheltie Rescue. In 2007 heb ik samen met een paar vriendinnen de Sheltie Rescue opgericht en dat is achteraf een drukker "baantje" dan ik in eerste instantie voor ogen had. Maar ik geniet volop en er is niets mooier als een gestrande Sheltie opvangen en weer aan een goed adres helpen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn hele leven zo'n beetje in het teken staat van de Sheltie.

Ik heb al heel wat gestrande Shelties in huis genomen en weer geplaatst. Een overzicht van al deze Shelties vind je HIER

Mijn website is in 1999 online gegaan en het bezoekers aantal ligt inmiddels dik over de 500.000. Ik heb de teller er maar afgehaald, want het is gewoon niet leuk meer ;-))  Je zult een hoop informatie vinden, dus ga er maar lekker voor zitten. Veel plezier en heb je vragen, stuur gerust een mailtje!

 Last update : 06-04-2012 15:55