Binnen de Shetland Sheepdog zien we twee verschillende types, te weten het, vooral in Engeland, op het Europeese continent en in Australië, populaire Engelse type en het in Amerika en Japan bekende Amerikaanse type. In Europa komen we ook fokkers tegen die meer de voorkeur geven aan het Amerikaanse type en zodoende kunnen we hier ook in Nederland wel eens een Sheltie tegen komen die er wat anders uitziet dan we gewend zijn. We kennen ook fokkers die "the best of both worlds" willen hebben en zodoende Engels en Amerikaans bloed kruisen om bepaalde punten te verbeteren.
Er zijn duidelijk verschillen tussen de beide types. Zien we ook grote verschillen tussen de Englse Cocker Spaniel en de Amerikaanse Cocker en ook tussen de Amerikaanse Staffordshire en de Engelse Staffordshire, zo zien we dit dus ook bij het Engelse type en het Amerikaanse type Sheltie.
Hieronder een tweetal foto's om dit te illustreren: links het Engelse type en rechts het Amerikaanse type.
Hoe zijn deze twee uitéénlopende types ontstaan?
In principe heeft de gehele sheltie-populatie, dus zowel het Engelse als het Amerikaanse type, dezelfde stamouders. Gaan we terug in de geschiedenis van de Sheltie dan zien we dat al heel vroeg Shelties ook werden geëxporteerd naar Amerika vanuit Engeland. De eerste Sheltie in Amerika was de in 1911 geregistreerde sable-reu "Lord Scott" afkomstig van de Shetland Eilanden.
In de jaren 30 wilden de Amerikanen echter geen Shelties meer hebben waar Collie-bloed ingefokt zat, terwijl er juist in Engeland tot zeker in de jaren 60 Collies zijn gebruikt om het "Toonie-hondje" meer op een mini-collie te laten lijken. Dit is heel tegenstrijdig, want tegenwoordig zijn het juist de Amerikaanse Shelties die veel meer weg hebben van een mini-collie dan het Engelse type. We moeten er dus maar vanuit gaan dat de Amerikaanse fokkers het type wat ze wilden hebben puur door selectief te fokken hebben weten te krijgen.
Al heel snel, midden jaren 30, wilden de aantal Amerikaanse fokkers ook andere kleuren gaan fokken dan
die in Engeland en volgens de standaard waren (zijn) toegestaan. Zo gingen zij b.v. zogenaamde "bontjes" met elkaar kruisen om witte Shelties te krijgen met een gekleurd hoofd, ook wel "colour-heads" genoemd. Dit zijn Shelties met een (overwegend) wit lichaam en alleen een gekleurd (sable, driekleur of blue-merle) hoofd. Sable-merles werden ook snel populair bij Amerikaanse fokkers. En zo is het dus mogelijk dat het Amerikaanse type in allerlei kleuren wordt gefokt en geshowed.
rechts: de stammoeder van de "colour-heads" in 1935
onder: een tweetal "colour-heads", sable en blue-merle
Verschillen in de Standaard
Beide types hebben hun eigen standaard. Amerika is niet aangesloten bij de F.C.I. (Federation Cynologique Internationale) en daarom is de standaard voor het Amerikaanse type goedgekeurd door de A.K.C. (American Kennel Club). Nederland is aangesloten bij de F.C.I. en daarom wordt ook in de showring uitgegaan van de standaard van het land van oorsprong: de Engelse dus.
Voor diegenen die belangstelling hebben voor de inhoud van de Amerikaanse Standaard heb ik een aparte pagina gemaakt.
