 |
|
 |
Gwensigor's No Holding Back *Norman*
08-04-2003 - 17-02-2010
(de hier onderstaande tekst heb ik sinds Norman's overlijden nog niet veranderd) Hier is mijn "zwarte piemel" Norman. Het was indertijd nooit mijn bedoeling om een driekleur reu aan te houden, maar ja, soms moet je als Sheltie fokker pakken wat je pakken kunt. In principe was Norman een vreselijk mooi pupje, hij had iets aparts en het was op dat moment dood zonde om hem als huishondje te laten gaan. Het is dat hij zo'n ongelofelijke lieverd is, anders had ik hem meerdere malen toch laten gaan, want oh oh wat werd meneer lelijk als puber !!! Echt niet om aan te zien, maar tegelijk zo aandoenlijk dat ik hem alleen al om die liefdevolle blik en zijn onnozele manier van doen hield. Groot was mijn verbazing toen uit al dat lelijks toch iets moois kwam, maar later op de shows bleek dat Norman het toch echt net niet had. Net niet goed genoeg om in de prijzen te vallen. Heel af en toe haalde hij wel wat hoor, maar nooit onder rasspecialisten, daarvoor klopt er toch het één en ander niet bij Norman. Net name in z'n hoofd. Z'n ogen staan wat te dicht bij elkaar, zijn behoorlijk rond en daardoor krijgt hij zo'n heerlijke onnozele uitdrukking. Verder is zijn stop wat te diep en heeft hij grote flaporen. Z'n bouw is ook niet echt geweldig (was losjes, en geen geweldige borst partij) en dit alles te samen met zijn hele houding van totale disinteresse in de ring maakt niet bepaald een "winner-indruk", maar ach......we kwamen toch altijd wel achter de bordjes en gingen met heel wat U-tjes naar huis! Door dat showen kwamen uiteraard ook aanvragen voor dekkingen binnen en een aantal hiervan wilde ik best honoreren, ware het niet dat Norman dus absoluut niet kan dekken! Hoe goed hij z'n best ook deed, meneer ging voor het zingen de kerk uit. Norman is totaal geen dominante reu, heel onderdanig zelfs en om de daad helemaal af te wikkelen heb je toch wel wat meer kapsones en zelfvertrouwen nodig, iets waar het Norman dus totaal aan ontbreekt.
Dus na een aantal mislukte pogingen en één nestje verwekt middels K.I. vond ik het mooi zo. Dan maar geen nakomelingen. Wat een gedoe en Norman raakte er alleen maar van in de war. Dit kereltje is er duidelijk gewoon niet voor in de wieg gelegd. Je mag geen voorkeuren hebben, maar stiekem hebben we die allemaal. Norman is zeker één van mijn favorieten. Een enorme knuffeldoos, hij is bijzonder klef, kleverig, een slijmbal, een pieper en een allemans vriendje. Ieder morgen Major duidelijk maken dat hij Major's trouwe dienaar is, door zijn neus in Major's bek te doen en daarbij heel onderdanig te kwispelen. Slim is Norman ook niet echt. Hij maakt me vaak aan het lachen en als hij dan ineens snapt wat hij doen moet kijkt hij me aan met een blik van "oeps......wat ben ik toch dom hè!". Beetje verlegen, nog net niet lachend. En dan te bedenken dat ik Norman's zusje ook heb!! Ze verschillen niet zoveel van elkaar. Ik noem ze dan ook "m'n tweeling".
broer en zus toen ze 2 jaar oud waren. |
