Gwensigor's Killer Queen

 

*Keetje*

Geboren: 10-09-2001   -   25-03-2010

Vader:  Shemaur Secret Pact  (Hedges)          Moeder:  Bell Flower Flora Donja (Floortje)

35 cm, CEA niet vrij:  rechts een netvliesloslating (blind dus) en links een coloboma (slecht ziend)

 

Zoals op de pagina van Floortje te lezen heb ik met Floor nog twee nestjes gedaan. Eentje was met mijn Afrikaanse import reu Hedges. Op zich een aardig nest, ware het niet dat er in dit nest pups zaten met hele ernstige oogproblemen. Ik schrok me rot en op advies van de oogspecialist heb ik niets van dit nestje gehouden. Dus ook Keetje ging toen weg als huishondje.

Nu komt het vaker voor dat je na verkoop van een pup niet veel tot niets meer van de eigenaren hoort en ik ga er altijd vanuit dat zolang ik niets hoor, alles goed gaat. Na een jaartje of zo verloor ik Keetje uit het oog. Ze had het goed en ik was tevreden.

Ene keer kan ik me herinneren is er gebeld dat Keetje een "collie nose" had, maar dat knapte alweer op en ik hoefde me geen zorgen te maken. Nou, okay dan.

Tot maart 2008, toen kreeg ik een telefoontje: "we zijn gescheiden en ik heb geen tijd meer voor m'n twee Shelties". Zodoende kwamen twee Sheltiemeisjes bij me in de adoptie, waaronder mijn eigen Keetje dus. Ik schrok me rot van die twee. Beiden modder vet, strompelden op grote plat- en sloffende voeten, aan tuigjes (Keetje zelfs met een belletje, want anders zou je haar kwijt raken, was me verteld!), totaal geen energie, niks.........dit waren geen honden, dit waren invaliden!!!!  Ik heb de beide teefjes in eerste instantie dan ook zelf gehouden. Van beide teefjes kreeg ik ook de patiëntenkaarten mee en toen ik die doorlas zag ik wat er gebeurd was.

Zowel Keetje, als Troyka hadden last gehad van allerlei allergiën en huidproblemen en waren hiervoor jaren lang beiden heel agressief met hoge doseringen prednison behandeld. Geen wonder dat ze er beiden zo slecht aan toe waren !!!!!!

Eerst heb ik de dames op dieet gezet en ben ik aan hun conditie gaan werken. Heel langzaam verloren ze hun overtollige pondjes en kregen ze wat meer energie terug. Keetje liet al snel zien dat ze geweldig kon voetballen, was gek op de maai machine en werd al snel mijn vaste bijrijder en na een poosje ging ik de meisjes meenemen op wandelingen. Geen tuigjes meer, geen belletjes, gewoon lekker los. Je zag ze genieten!!!  Troyka heb ik aan de Arcenicum Album gezet en dat hielp geweldig. Zij is allergisch voor van alles en nog wat en zoek dát maar eens uit! Mijn gok slaagde en de Arcenicum Album onderdrukt de jeuk en haar huid ziet er prima uit.

Dat wat Keetje had bleek toch iets ingewikkelder te zijn. Zij heeft duidelijk een auto immuun probleem.  Dit uit zich met ontstekingen aan oren, lippen, ogen, vulva en huid. Ze heeft ook altijd een typisch luchtje bij zich, ik kan het niet omschrijven.

Na een paar maanden van dokteren heb ik haar op een hele lage onderhoudsdosis prednison gezet en dat werkt prima! Ze was goed afgevallen, had weer energie en stond weer vrolijk in het leven, nu konden we weer de ontstekingen gaan aanpakken, maar rustig aan.

Beide meiden laten steriliseren en toen voor Troyka een nieuw tehuis gezocht en die ook gevonden, hier vlak bij en Troyka komt nu elk jaar logeren.

Uiteraard is Keetje bij me gebleven. Niet alleen omdat ze medisch een probleem geval is, maar ook omdat ik haar gefokt heb en hartstikke verliefd op haar ben geworden. Ze is werkelijk waar een ongelofelijk lief ding. Ondergaat alles wat ik met haar (moet) doen zonder morren of tegenstribbelen en is de makkelijkste patiënt die je je maar kunt voorstellen.

Ze mag heel graag autorijden, wandelen, spelen en ravotten (met Forrest) en is altijd vrolijk en in voor een spelletje met de bal.

Vorig jaar heb ik haar voor de lol meegenomen naar de clubmatch in Hoogeveen waar zij (terecht!) een G kreeg, maar oh oh wat vond ze het leuk !!!  Ik ook hoor, want ook al is ze een misbaksel, ik ben hartstikke trots op haar. Als het even kan neem ik haar overal mee naar toe, ze is heel makkelijk, buitengewoon zindelijk en luistert als de beste.

Helaas is het afgelopen december helemaal mis gegaan. Ik heb haar zelfs een weekend aan een infuus laten leggen, want ze zei geen boe of bah meer. Uit bloedonderzoek bleek dat haar lever niet meer deed wat het hoort te doen. Wat de oorzaak precies is weet ik niet, maar de bloeduitslagen zeggen genoeg: dit gaat fout.

Ik ga haar proberen zo lang mogelijk nog te laten genieten, maar als haar lijfje het opgeeft is het afgelopen. Hoe lang dat nog gaat duren weet ik niet, we nemen het gewoon van dag tot dag.

Ik ben blij dat ze bij mij terug is gekomen, ze heeft hier nog even hond mogen zijn !!!